Przeciętny poziom francuskiego kina jest dość wysoki, zwłaszcza, gdy porównać z sąsiadami – Niemcami, Włochami czy Hiszpanią. Kraje te od lat sześćdziesiątych, a najbardziej w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych stały się prawdziwą kopalnią kina zaspokajającego najniższe gusta i prezentującego przy tym żenujący poziom warsztatowy. Na tym tle wkład kinematografii francuskiej w rozwój filmowej tandety jest skromny, niemniej jednak są to "dzieła" w swojej klasie (chodzi o klasę Z, a w wypadku niektórych nawet Ż) wyraźnie zauważalne. 

Niemieckiego pochodzenia, ale realizujący filmy we Francji Dominique Moll stanowi zaprzeczenie opisywanego miesiąc temu Erika Zonki; jego filmy pełnymi garściami korzystają z konwencji. Cel jest jednak ten sam – ukazać wnętrze współczesnego człowieka, jego ukryte pragnienia i frustracje. Bohaterowie Molla kryją w sobie niespełnienie – osobiste lub zawodowe – i w obu jego dotychczas nakręconych filmach pojawia się ktoś powodujący, że na powrót uświadamiają sobie wyparte problemy – ale nie zawsze potrafią sobie z nimi sensownie poradzić. W obu filmach powraca też motyw niemożności porozumienia się kobiety i mężczyzny – zarówno Claire i Michel z "Harry’ego, twojego prawdziwego przyjaciela", jak i obie pary z "Leminga" nie znają potrzeb i sposobu myślenia partnera – i często nawet nie są świadomi własnej niewiedzy i jej skutków.