Feministyczne zapędy nie znają granic. Zaczęło się od palenia na stosie bieliźnianej garderoby, przejmowania traktorów, prawa do głosowania i wielkiego boomu na rynek pracy. Obecnie kobiety wyznaczyły sobie jeszcze jeden cel – stworzenie własnego stylu pisania, niezależnego od obowiązującego dyskursu męskiego, na który od wieków są skazane.

Hélène Cixous i tajemnica "białego atramentu"

"Chodzi o to, żeby kobieta wreszcie siebie napisała: musi zacząć pisać o kobiecie i wprowadzić kobiety w świat pisma, z którego zostały wyparte z taką samą gwałtownością jak z odczuwania swoich ciał: z tych samym powodów, tym samym prawem i w tym samym, śmiercionośnym celu. Kobieta musi sama, własnym wysiłkiem, wstąpić w tekst – jak w świat i w historię" – jeszcze nie tak dawno nawoływała Hélène Cixous, znana autorka sztuk i powieściopisarka francuska. Mimo oczywistego wydźwięku swego postulatu zarzekała się, że daleko jej do społecznego feminizmu, jaki ogarnął niemalże całą Europę. Nie zmienia to jednak faktu, że w cytowanym tu jej najgłośniejszym manifeście, zatytułowanym "śmiech Meduzy", podkreślała ona obowiązek utworzenia nowego stylu pisarskiego. Sama pod względem piśmienniczym pozostawała niema aż do przekroczenia dwudziestego siódmego roku życia, kiedy postanowiła zerwać z milczeniem i zacząć wyrażać siebie poprzez literaturę. Jej prace krytycznoliterackie to nieustanne nawoływanie kobiet do sięgnięcia po pióra, solidaryzowanie się z nimi i zapewnianie ich o konieczności mówienia o sobie, do siebie, a przede wszystkim – sobą. Z racji tego, że zdaniem Cixous piśmiennictwo kobiece i samo pragnienie wyrażania się poprzez literaturę było nieustannie tłumione przez kulturę patriarchalną, stworzyła ona metaforę "białego atramentu", jakim miały się do tej pory posługiwać kobiety. Ów biały atrament, wylewany na równie białe kartki papieru, symbolizuje milczenie, jakie stało się udziałem ich wszystkich. Mężczyzn obarczała winą za wszczepienie płci pięknej "anty-narcyzmu", który odbierał jej całą pewność siebie i uniemożliwiał pisanie z powodu obawy przed wyśmianiem czy wyszydzeniem. Cixous uważała także, że niewykonalne jest zdefiniowanie sposobu kobiecego pisania, ponieważ owej działalności nie da się zamknąć w okowach teorii, reguł czy jakichkolwiek form, co nie oznacza jednak, że sposób ten nie istnieje. Otóż istnieje i różni się od męskiego pisarstwa swoją swobodą i naturalnością, tajemniczością a nawet dzikością, ponieważ jedynie kobiety potrafią zlekceważyć wymogi składni i złamać jej ustalone linie, podczas gdy dla mężczyzn stanowią one rodzaj pępowiny, od której są nieustannie uzależnieni. Francuski feminizm silnie eksploatuje ponadto sferę "Czarnego Kontynentu", upatrując w niej miejsca rewolucyjnego języka pisarstwa kobiecego.

Luce Irigay i bunt przeciw mistrzowi

Luce Irigay należy do dość kontrowersyjnych badaczek. Wnikliwie studiując psychoanalizę w Lacanowskiej École Freudienne wypracowała sobie własne zdanie na poruszane w niej kwestie. I tak też nie zgadzała się z propagowanym przez Lacana i wynikającym z koncepcji porządku symbolicznego spychaniem płci pięknej na margines dyskursu ani z jakimkolwiek usprawiedliwianiem poddawania kobiet męskiej dominacji. W jej wyobrażeniu kobieta stanowi bowiem nie opozycję względem mężczyzny czy nawet jego lustrzane odbicie, ale absolutnie samodzielny i niezależny podmiot. Kobiecy dyskurs, podobnie jak Cixous, uważała za niemożliwy do zdefiniowania. Ponadto była zdania, że z racji swej chaotyczności i niespójności uniemożliwia on jasny i klarowny sposób komunikowania. Głównym celem czyniła stworzenie kobiecego pisarstwa, wyraźnie różniącego się od męskiego, a także brak aprobaty dla utrwalania wyłącznie dyskursu patriarchalnego.

Roland Barthes a strategia pajęczycy

Słynny francuski socjolog i eseista, autor takich książek jak "S/Z" czy "Przyjemność tekstu", sformułował teorię, iż tekst przypomina tkaninę, w której w procesie tkania zatraca się sam podmiot - niczym pająk, rozkładający się na własnej sieci pod wpływem wydalanych przez siebie wydzielin. Teorię tę nazwał hyfologią (hyfos to tkanina / sieć pajęcza). Po lekkich obróbkach przyswoiły ją sobie feministki, przekształcając nazwę na arachnologię. Nancy K. Miller, krytyczka amerykańska, zgadzała się z pierwszą częścią wywodu Barthes’a, a mianowicie z przyrównaniem tekstu do pajęczej sieci. Odmiennie jednak zapatrywała się na proces znikania autora w tekście czy też - mówiąc bardziej metaforycznie - pająka w pajęczynie. Koncepcji tekstu bez twórcy przeciwstawiała ona koncepcję tekstu z wyraźnie zaznaczoną obecnością autorki. Dzięki jej pracom wśród feministek rozpowszechniła się teoria o tożsamości pisarki z jej dziełem oraz o procesie wytwarzania go całym ciałem tak, jak i pająk tka sieć za pomocą wytwarzanej przez siebie nici.

Esencja écriture féminine

Gdyby owo pisarstwo kobiece, tak propagowane ostatnimi czasy na gruncie amerykańskim, francuskim, brytyjskim czy polskim, należało zdefiniować za pomocą jednego tylko wyrazu, zapewne byłaby to cielesność. Feministyczny styl czy język bowiem to przede wszystkim autoekspresja, erotyzm, zmysłowość. Stuprocentowa kobiecość.