Trudne początki

Wszystko zaczęło się w pod koniec lat 30, kiedy po inauguracji festiwalu w Wenecji przez doktora Goebelsa, aktor René Jeanne wysunął pomysł zorganizowania konkurencyjnego festiwalu we Francji. Projekt ten spodobał się ówczesnemu ministrowi Edukacji Narodowej i Sztuk Pięknych Jean’owi Zay.  Z początku brano pod uwagę kandydatury kilku miast, między innymi Vichy, Biarritz i Alger, ale ostatecznie to Cannes otrzymało największą ilość głosów.

Pierwsza edycja festiwalu miała odbyć się we wrześniu 1939 roku. Na przewodniczącego jury został wybrany Louis Lumière. W przemówieniu przygotowanym na ceremonię otwiarcia miał powiedzieć, że chciałby  "wspierać rozwój sztuki filmowej pod wszelkimi jej formami i stworzyć między krajami-producentami filmów atmosferę współpracy" ("encourager le développement de l’art cinématographique sous toutes ses formes et créer entre les pays producteurs de films un esprit de collaboration"). Niestety, nie zdążył wypowiedzieć tych słów. Rankiem pierwszego września, w dzień oficjalnego rozpoczęcia Festiwalu, wojska niemieckie zaatakowały Polskę. Trzeciego września Francja wypowiedziała wojnę Niemcom. Festiwal został zawieszony.

Do startu, gotowi…

Pierwsza prawdziwa edycja Festiwalu odbyła się w 1946 roku. Od tamtej pory co roku do Cannes tłumnie zjeżdżają się najjaśniejsze gwiazdy kina: aktorzy, reżyserzy, scenarzyści a także fotografowie. Cannes stało się też miejscem wielu skandali. W 1946 roku, podczas projekcji filmu Hitchcoca "Les enchaines" technicy pomylili taśmy i film odniósł spektakularną porażkę. W 1955 roku książę Rainer z Monako poznał na Festiwalu Grace Kelly. Zakochał się w niej bez pamięci, a ona dla niego porzuciła kino. W tym samym roku ówczesny mąż Brigitte Bardot próbował przehandlować jej udział w Festiwalu w zamian za projekcję jego filmu dokumentalnego "Batouk". W 1983 roku, odmowa uczestnictwa Isabelle Adjani w konferencji prasowej sprowokowała pierwszy i jak dotąd jedyny strajk fotografów. Złożyli oni swoje aparaty u podnóża schodów by zaprotestować przeciwko zachowaniu gwiazdy. W 2006 roku głównym wydarzeniem Festiwalu zostało okrzyknięte opadające ramiączko sukienki Sophie Marceau. Zdjęcia jej nagiej piersi obiegły cały ?wiat.

A jak było w tym roku?

Tegoroczną, 60-tą edycję Festiwalu poprowadziła Diane Kruger, a honory przewodniczącego jury pełnił brytyjski reżyser Stephen Frears. W głównym konkursie zaprezentowanych zostało 21 filmów z różnych stron świata.
Złotą palmę otrzymał rumuński film "4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni" Cristiana Mungiu. Opowiada on historię dwóch młodych dziewczyn, żyjących w małym miasteczku pod koniec lat 80., tuż  przed upadkiem reżimu Ceauşescu. Ottila i Gabita dzielą jeden pokój w akademiku. Gabita jest w ciąży, a aborcja jest zbrodnią. Dziewczyny proszą o pomoc w rozwiązaniu problemu pana Bébé, ale sytuacja wymyka im się spod kontroli.

Specjalną nagrodę jury przyznano Chince, Naomi Kawale za dzieło pod tytułem "La Forêt de Mogari". Shigeki mieszka w niewielkim domu starości pod czujnym okiem pielęgniarki Machino. Tych dwoje łączą bolesne przeżycia. Oboje stracili kogoś bliskiego. Na skutek wypadku samochodowego Shigeki i Machiko zdają sobie sprawę jak bardzo są samotni i opuszczeni. Kiedy starzec zaczyna zagłębiać się w okoliczny las, Machino nie ma innego wyjścia, jak podążyć za nim. Właśnie tam, w sercu dzikiej przyrody poczują na nowo, co oznacza słowo "żyć".

Na uwagę zasługuje również francuski film "Le Scaphandre et le Papillon", opowiadający historię dziennikarza, Jaen-Dominique, który w wyniku choroby wieńcowej zapadł w śpiączkę, a po przebudzeniu mógł ruszać jedynie jedną powieką. Po mimo paraliżu i z pomocą bliskich udało mu się prowadzić pamiętnik, który stał się inspiracją dla producentów filmu.

Ameryka, Ameryka…

Na Festiwalu nie zabrakło oczywiście hollywoodzkich produkcji. W konkursie wzięły udział  "Zodiac" Dawida Finchera i "No Country for Old Men" braci Cohen, natomiast poza konkursem został zaprezentowany najnowszy film Stevena Soderbergha "Ocean's Thirteen".

Szkoda, ale to nie koniec

Za największego przegranego Festiwalu uważa się Emira Kusturicę, który, mimo że znajdował się na liście faworytów nie otrzymał żadnej nagrody. Jego film "Obiecaj mi", historia młodego Tsane, który przyrzekł swojemu dziadkowi, że znajdzie sobie narzeczoną przed jego śmiercią, nie wzruszyła wystarczająco wytrawnej cannejskiej publiczności.
Ale to nie szkodzi. Przecież następny Festiwal już za rok.