Choć mało znany w Polsce, Henri jest światową gwiazdą od sześćdziesięciu lat. Zdobywca dwóch Victoires de la musique (najlepszy męski wykonawca i album variété roku 2000), autor i kompozytor blisko tysiąca utworów, Henri to przede wszystkim człowiek o bezgranicznym optymizmie i rozpoznawalnym śmiechu.

Urodzony 18 lipca 1917 r. w Gujanie z ojca Hiszpana z Guadelupy i matki Indianki z Karaibów, do Francji zawitał w wieku 7 lat. Kilka lat później, oczarowany Duke’iem Ellingtonem i Louis Armstrongiem postanawia zostać muzykiem. Obdarzony niezwykłym talentem rozpoczyna grę na skrzypcach, trąbce i w końcu na gitarze, której uczy się ze słuchu. Początkowo dorabia sobie zabawiając gości w kafejkach, ale jego talent muzyczny i satyryczny szybko zostają dostrzeżone i w wieku 18 lat gra przed paryską śmietanką  w Jimmy’s Bar. Współpracuje z Django Reinhardtem, Eddy Southem i  Rayem Venturą. To dzięki niemu koncerty cieszą się ogromną popularnością.

Eksplodujący optymizmem, elektryzujący śmiechem, Henri Salvador rozpoczyna światowa karierę. Przez kilka miesięcy 1942 r. rywalizuje w Brazylii z amerykańskimi muzykami śpiewając w ich języku dla tysięcy amerykańskich żołnierzy. Kilka lat później, urzeczeni jego temperamentem scenicznym nowojorscy krytycy nazwą go "Fire Ball". Koncertuje na przemian we Francji i za granicą, miedzy innymi w Stanach, Brazylii, Guadelupie, Japonii,  Kanadzie, Włoszech, zawsze przy pełnych salach.

Piosenka, od której wszystko się zaczęło to "Maladie d’amour", tradycyjna kreolska przyśpiewka. Kolejne przeboje "Une chanson douce", "Zorro est arrivé", "Syracuse", "Juanita Banana", "Blouse du dentiste", "Rock and roll mops" należą do różnych gatunków muzycznych (blues, jazz, swing, bossa nova, rock, variété, antylską biguine), ale łączy je charakterystyczna nutka ironii i szczypta szyderstwa. Przez dłuższy czas Henri tworzy również dla dzieci i prowadzi telewizyjne show. Wydaje płyty, które zawsze cieszą się uznaniem; "Chambre avec vue" z 2000 r. w kilka tygodni stała się złotą płytą.  "Révérence"  z 2006 r., to jego najnowsza płyta, w której żegna się ze sceną. Ale nie z muzyką: "Nadal mam głos. Jeśli dane mi będzie ofiarować Francuzom jeszcze kilka ładnych piosenek, będzie wspaniale". Dziewięćdziesięciolatek, który do swych urodzin podchodzi z dystansem, twierdzi: "Dla mnie każdy dzień jest świętem. Czuję się tak samo jak w wieku czterdziestu lat, czyli bardzo dobrze. Nigdy nie piłem, nie paliłem i nie używałem narkotyków. I z tego co widzę, dobrze robiłem".

Z jego najnowszej płyty pochodzi "La vie, c’est la vie", piękna w swej prostocie a zarazem pełna mądrości życiowej piosenka. Zachęcam do posłuchania, przemyślenia i ...przetłumaczenia na polski. Wszystkie nadesłane propozycje zostaną opublikowane na stronie portalu.

La vie c'est la vie

La vie c'est la vie
Il faut se la vivre
Au hasard des jours et au fil des nuits
Faut se l'emmener jusqu'à l'autre rive
Faut se l'espérer son coin de paradis
Quand ça va, ça va
Y a pas de problème
Quand ça ne va pas
Faut se faire une raison
La vie c'est la vie
Avec ses je t'aime
Avec ses chagrins et ses illusions

Ca n'est pas toujours comme on dit tout rose
La vie
Ca n'est pas non plus comme on dit tout gris
La vie
Mais c'est un collier de rose et de gris

Tout ce qu'on peut dire
Tout ce qu'on peut faire
La plupart du temps
Ca ne sert à rien
Tout le monde s'en fout
Vaut mieux se la faire
Aujourd'hui qui pleure
Chantera demain

La vie c'est la vie
Il faut se la vivre
Content pas content
Faut s'en arranger
Faut se l'emmener
Tant qu'on peut la suivre
La vie ça se vit
Jusqu'à en crever